Fund javën që kaloi, udhëheqës botërorë shtetesh dhe qeverishë si dhe organizatash ndërkombëtare si Kombet e Bashkuara, Bashkimi Evropian e tjera, mësynë Shtetet e Bashkuara për takimin G-8 të përfaqsuesve të vendeve më të industrializuara të botës që u mbajtë në Kemp Dejvid afër Uashingtonit dhe për të marrë pjesë në samitin e Aleancës së Atlantikut Verior, NATO në Çikago.

Vdekja është e rëndë, natyrisht, sidomos kur ajo godet në formën e fatkeqësisë, si në rastin e aksidentit tragjik të Himarës. Por gjithsesi, jo thjesht për ngushëllim, ata fatkeqe humbën jetët duke bërë turizëm në vendin e tyre..., dhe për ne shqiptarët kjo mbase është domethënëse.

Sinqerisht nuk e kuptoj gjithë këtë zhurmë që bëhet për Pres(h)identin e ri, kur dihet e stërdihet tashmë, siç e thotë dhe vetë fjala, ai s'është gjë tjetër, veçse një "presh në kopësht". Të njëjtën zhurmë bëmë edhe këtu e pesë vjet para (s'të besohet që kanë kaluar 5 vjet) kur u vendos z. Topi pres(h)ident. E çfarë bëri Topi sa ishte në atë karrike? A s g j ë!

Më 20 dhe 21 Maj në Çikago të Shteteve të Bashkuara mbahet samiti ose mbledhja e nivelit të lartë e udhëheqsve të vendeve anëtare të NATO-s, për takimin e 25-të aleancës së Atlantikut Verior. Presidenti Barak Obama do të presë udhëheqsit e vendeve të NATO-s në qytetin e tij Çikago, ku do të bisedohet për të ardhmen e aleancës ushtarake, duke u përqëndruar kryesisht , mbi gjëndjen në Afganistan, por edhe mbi sfida të tjera me të cilat përballet këjo organizatë në shekullin 21.

Sipas standarteve perëndimore të kompensimit (pagës), shqiptarët e Shqipërisë janë të gjithë të papunë. Në botën perëndimore konsiderohesh i papunë, dhe të jipet asistencë sociale papunësie, nëse e ke pagën sa në Shqipëri. Ndërkohë që vlera e asistencës sociale është më e madhe se rroga më e mirë në Shqipëri. Me dhimbje por duhet thënë, sipas standarteve perëndimore të pagesës, shqiptarët e Shqipërisë janë de facto të gjithë të papunë.

Odiseja e zgjedhjes se Presidentit te ri te Republikes ka filluar te ngacmoje aktualitetin politik te shqiptareve ne menyre serioze. Ne qofte se para disa javesh kjo zgjedhje “rutine” ne sistemin tone elektoral, me shume partizan se shtetberes gjeneronte hamendje nga me te ndryshmet, ku me e besueshmja ishte nje loje e re e Berishes me opoziten dhe nje pjese te koalicionit qeveritar duke servirur Fatos Nanon si figure te pranueshme, sot gjerat kane marre nje kthese te papritur dhe ndoshta surprize.

Forcat politike greke dështuan këtë javë në përpjekjet e tyre për të formuar një qeveri të re. Zgjedhjet e fundit parlamentare përfunduan në një ngërç politik pasi asnjëra parti nuk fitoi mjaft vende në parlament për të mundësuar formimin e një qeverie të re. Kriza politike, sipas analistëve, ka giasë të keqësojë edhe më shumë gjëndjen ekonomike dhe financiare të Greqisë dhe mund të çojë Athinën drejtë tërheqjes së saj nga eurozona.

Pajtim, të pajtohemi...? Ne kurrë s'kemi qenë të pajtuar, kurrë! Që nga 28 Nëntori 1912 e deri më sot, jemi vrarë me njëri-tjetrin (ose për shkak të politikave ekstreme ndaj njëri-tjetrit) më shumë seç na kanë vrarë serbët, grekët, gjermanët, italianët të marrë së bashku. E dhimbshme por duhet pranuar: Ne jemi në luftë civile prej 100 vitesh tashmë - lufta më e gjatë civile në planet.

Një nga temat më aktuale që ndërlidhen me realitetin e sotëm socio-politik, kulturor dhe ekonomik është padyshim ai i globalizmit. Edhe pse thuhet se është i vështirë për t’u “kapur” me kompetencën e dioptrisë sociologjike (nga shkaku se dukuritë dhe fenomenet që janë në lëvizje e perfeksionim të vazhdueshëm është vështirë për t’i diagnostifikuar),

Të jesh politikan shqiptar, domethënë të gëzosh pafundësisht privilegje, por asnjëherë të mos kesh përgjegjësi dhe të mos dhashë përgjegjësi. Ky sindrom i politikës tek ne, e ka deformuar  Kosovën, ndërsa poetikën e ka bë një domen ku gulçojnë vetëm të këqijat. Ndryshe është çështja në botën perëndimore, për ku rrugëtojmë politikisht. Por, shtrohet pyetja, a mund të jemi pjesë e perënditmi me këtë politikë të papërgjegjshme? Përgjigja sigurisht se është jo.

Procesi i përjashtimit, në fakt është një proces sistemor sociologjikë ku njerëzit e stratifikuar në shkallët e ndryshme sociale, ekonomike, politike e edhe kulturore të një shoqërie të caktuar, herë me vullnet e herë pa vullnet të vetin, i problematizojnë statuset e tyre të arritura në mënyra dhe kohëra të ndryshme.

Agresioni i shtuar i Serbisë, kunër shtetit dhe qytetarëve të Kosovës, është fushatë për të kënaqur mendësinë e sëmurë sllave, e cila ende vazhdon të “besojë” në ëndrrën për Serbinë e madhe. Pavarësisht se të gjithë politikanët në Serbi mbajnë qendrime armiqësore ndaj shtetit tonë, na mbetet ne që t’ua bëjmë të qartë se ata ishin pushtues dhe fashistë në tokën e Kosovës.

Sikur shtetet apo kombet te perdornin gjithmone ne vend te armës, lapsin diplomatik termi lufte nuk do te ekzistonte ne mes popujve dhe shteteve. Zërat e fundit që vijn nga bashkësia ndërkombëtare rreth ideve për zgjidhjen e çështjes së veriut të Kosovës janë zëra që nuk do të duhej fare të dilnin në horizont, kjo për faktin se ne si shtet kemi një kushteutë dhe se ajo duhet të shtrihet në tërë territorin e saj edhe nëse haset ne pengesa, duhet domosdoshmërisht që të sundoj ligji në tërë vendin vetëm kështu do t'i mbyllej goja politikës së verbër serbe.

Akti terrorist i sulmit mbi familjen Haradinaj është pasqyrë e realitetit të hidhur qe mbretëron tash e 13 vjet në veriun e vendit. Qeveria jonë në vend qe të merr masa efikase për kapjen e atentatorëve vrasës dhe zhbërjen e bandave kriminale të Serbisë, (të cilët jetojnë në çerdhen e izoluar matanë Ibrit), kjo vazhdon plane nënshtruese ndaj shtetit serb, kinse për pajtim historik.

Sa me shume qe afrohet data e rizgjedhjes se Presidentit te ri te Republikes, aq me shume ndizen gjeneratoret zhurmues te politikes dhe kjo besoj nuk eshte gje e re dhe as e papritur.
Qe politika te diskutoje rreth emrit dhe procedurave te zgjedhjes se Presidentit sigurisht qe eshte nje e drejte legjitime e saje megjithse me ndryshimet kushtetuese te 2008 hapsirat per diskutim jane ngushtuar.