Falë mjeteve moderne të komunikimit masiv, në distancë 800 kilometra nga Tirana në Athinë, lexova në gazetën e nderuar edhe për emigrantët “Telegraf”, intervistën Tuaj “Ndërtimi i Skavicës, vendimi më qesharak i Berishës”
E lexova sepse disa ditë më parë unë kisha përcjellë për gazetat në Shqipëri dhe në internet një shkrim paksa të gjatë me titull “Përmbytje e Shkodrës, urdhër: Të mbytet Dibra!”

Këto ditë është aktuale dhe shumë e përfolur si në mediet elektronike ashtu edhe të shkruara autostrada Vërmicë – Merdar si një projekt i një rëndësie të veçantë strategjike, ekonomike, rajonale, ballkanike për Kosovën.
Por sipas mendimit tim, duhet të kthjellemi pakëz, dhe të analizojmë këtë projekt kapital në disa aspekte të veçanta, duke u nisur prej asaj nacionales (kombëtares) shqiptare, ekonomike,

Zgjedhjet parlamentare të qershorit të vitit të kaluar ishin të dytat që supozohej të garantonte Berisha në pushtet, në historinë elektorale post-diktaturë. Të parat zgjedhje të përgjithshme parlamentare ishin ato të 26 majit 1996 që, siç dihet, u etiketuan ndërkombëtarisht si të parregullta, dhe nuk u njohën as nga opozita, e cila bojkotoi parlamentin deri në rënien e qeverisë.

Aferat janë shndërruar në fenomene në Republikën e Maqedonisë. Asnjë periudhë nuk kalon pa ndonjë aferë të caktuar. E veçanërisht në këto momente kur po bëhet një presion i madh ndërkombëtar ndaj Maqedonisë dhe Greqisë për zgjidhjen e kontestit ndërmjet veti rreth çështjes së emrit kushtetues të Maqedonisë. Si zakonisht në konteste të këtilla lojën kryesore e luajnë ndërmjetësit ndërkombëtar, ndërkaq lojtarë janë vet pjesëmarrësit në kontest.

Shoqëria pavarësisht fazave të transformimit të saj apo kalimit nga një system në tjetrin, nuk mund të shmagë pikërisht atë që është themeli i vazhdimësisë së rrugëtimit të saj: edukimin e pasardhësve me norma të pranueshme morali, edukatën dhe kulturën e nevojshme për sjellje të qytetëruara në jetë. Nëse bota e ka trashëguar një farë kulture dhe rregulla që mbeten në kohë,

Jemi dëshmitar të shumë ngjarjeve që kanë rrethuar dhe që ende po e përcjellin ecjen e shtetit më të ri në botë, pra shtetit të mbykqyrur të Kosovës. Ngjarje këto që sa kanë elemente pozitive aq edhe negative, sepse shoshitja e problemeve dhe proceset që po ecin si val me pengesa të herpashershme në rrugëtimin e këtij shteti drejt qëllimit të tij na bëjnë që të jemi jo edhe aq besues se kjo elitë politike që po e menaxhon

Në situatën e ndezur politike në vend, për shkak të së ashtuqujturës çeshtje të kutive të votimit, po konstatohet dukshëm tashmë, nxitimi i një grupi deputetësh socialistë për të hyrë në Parlament. Pse - shtrohet pyetja, gjithë ky tension e kjo ngutje, madje e shoqëruar me deklarata thellësisht impresionuese politike kundër lidershpit të opozitës, ndërsa supozohej të ndodhte e kundërta në këtë situatë delikate, të kishte një farë solidariteti partiak

Qe prej dy–tri ditesh shtypi shqiptar lajmeron ne faqet e para te gazetave, ne nisje te lajmeve televizive dhe radiofonike se ne «Shqiperi po vjen Europa»! Llogjika e donte qe ne fakt lajmet te hapeshin me tema si: Shqiperia po shkon drejt Europes; Europa hap dyert per Shqiperine; Shqiptaret qytetare Europiane, etj, etj. Por le te jemi me pak optimiste dhe te themi qe te pakten lajmet duhet te nisnin me tituj te tille:

Pak kohë më parë, pasi ndodh shpesh të diskutojmë për problemet e arsimit në Shqipëri, debati përfshiu pikërisht këtë temë të rëndësishme të jetës së përditshme në mjediset e Universitetit. Në një ese të shkruar dhe botuar tek gazeta Kritika, mbi bazën e disa studimeve të tjera po në Amerikë, duket qartë se gjinia femërore në karrierë është më e papërmbajtur dhe e paaftë në kontrollin e gjendjes emocionale. Pyetja që shtroja ishte, a duhet të ketë rol gruaja në politikë?

Antagonizmi midis shqiptarëve autokton të Kosovës dhe serbëve ardhacak ka rrënjët që datojnë që nga mesjeta. Këto tensione kanë shpërthyer në dhunë në shkallë të ndryshme që janë përfshirë që nga atëherë e deri në fundvitet e te 90 ' dhe përfundimit të luftës së tmerrshme gjenocidale ndaj popullit të Kosovës. Kështu që edhe sot pas ca viteve nga dalja e ballkanit ngë luftrat e përgjakshme dhe fillimit të epokës së demokracisë dhe integrimeve, serbia mbetet një rrezik permanent dhe një shtet problematik

Përderisa politika është forma e jashtme, kompozicionale dhe strukturore e ndërtimit dhe funksionimit të një shteti a kombi, kultura është esenca e brendshme e qenësisë së tij, shpirti që i jep frymë dhe identitet. Pra, qenësisht mund të thuhet se kultura është substanca e një shteti a kombi. Në këtë linjë të mendimeve, ekziston një pajtueshmëri se pikërisht zhvillimet e hovshme kulturore, ju paraprijnë zhvillimeve të hovshme dhe të shpejta pozitive, politike dhe ekonomike brenda një shteti a kombi.

Në disa deklarata të fundit, Kryeministri Berisha ka hapur debatin për zgjedhjen e Presidentit më 2012, duke u shprehur pothuajse qartë se kandidatura e re nuk do jetë më ajo e zotit Topi. Në të njëjtën linjë u shpreh para disa ditësh edhe zv/kryeministri Meta, kur tha se më 2012 Presidenti do zgjidhet nga maxhoranca aktuale, duke nënkuptuar jo Topin. Edhe Kryetarja e Parlamentit Topalli ka lëvizur në këtë linjë, duke hequr fotot e Presidentit nga zyrat e Parlamentit.

Patëm një dallgë të fuqishme, ndikoi edhe eklipsi i Hënës!” - S. Berisha
Kjo deklaratë detyron njeriun t´i hetojë edhe lëvizjet e planetëve tjerë dhe të pikasë ndikimin e tyre shumë të madh në Shqipëri dhe në politikën ballkanike në përgjithësi. Vetëm kështu mund ta kuptojmë fatin tonë. Vetëm me lëvizjet e planetëve mund të kuptohen shqetësimet, tmerret, rëniet dhe ngritjet në njëzet vitet e fundit në Ballkan.

Mund të jetë sajuar nga qeveria (ose segmente të saj) fikja e dritave në stadiumin kombëtarë "Qemal Stafa" gjatë ndeshjes së futbollit me Realin e Madridit. Pse? Sepse qeveria shqiptare sot është në hall, dhe po përjeton thellësisht krizën e përmbytjeve në Shkodër etj.

Letër përgjigje e hapur ambasadorit të SHBA-ve në Kosovë, Christopher Dell
“Idetë të cilat Amerika i nxitë jashtë shtetit, janë dukshëm të ndryshme nga ato që i praktikon brenda shtetit të vet” – Joseph E. Stiglitz, Nobelist amerikan për Ekonomi.