Kritika-Letërsi

Druri ku u gdhend ikona jote, u ronit dalngadalë
Dhe dalta që përdori mjeshtri, u vesh me ndryshk
Dhe vetë mjeshtri që e punoi dikur, tashmë u plak.

Sepse ne jemi kështu
si lulet
të bukura

Juve Zonjë, ju shikoj vazhdimisht në mjediset letrare. Nuk e di, çfarë mund të më thoni për krijimet tuaja?
- Jo Zotri!

"Për inat t'res m'dekt djali",
dimri këto fjalë s'na i fali,
janë të vjetra sa vetë shqiptaria

Në jetë luajnë të qetë vetëm ata që nuk kanë asnjë rol. Ndërsa tek ne gjithçka qëndron ndryshe. Mundohemi

Tingujt e bukur të melodisë në radio, tek endeshin të qeta nëpër dhomë, më zgjuan nga ëndërrimet e shumta që kishte ditë që po i bëja më të shpeshta.

Na ishte një herë një diktator që kishte burgosur, torturuar dhe vrarë burra dhe gra të vendit të vet. Një ditë e lajmërojnë për vizitën e Kryetarit të Njerëzve të Mirë.

Dikush mund të mendojë se dua të flas për filmin, por për të u fol aq shumë e gati të gjithë vrapuan për ta parë.

Ngrehu pak, Ali Asllani, o i madh mes të mëdhenjve,
Pa shikoje sot “radarin”, perëndoi koh’ e maskarenjve?!
Shumë vite – avulluan, o sa ngjarje mori era!

Ishull shpërndar nëpër ujë,
një i bukur, vendi im.
Drejt tij gjithçka fluturuese

Kish kaluar mesnata kur bëra kthesën e gjerë për të parkuar trakun tek vendi i zakonshëm, diku në anë të sheshit të parkut të

Nga krismat e fshehta,
U larguan zogjtë nga pezuli i dritareve,
Edhe drenushat u trembën,

Ma merr mendja se duhet të revizoj
Të gjitha poemat
Dhe të shoh si i bëhet vend Isarit

Pas çdo proteste gjithçka si më parë. Por çfarë do të ndodhte nëse do të ishte aftësia e të menduarit që të kryqëzonte duart?

Muharrem Blakaj për lexuesin shqiptar është bërë i njohur në fushën e librit dhe të krijimit letrar, kryesisht si romancier. Ai, sot shquhet si njëri

Prfytyroni një shok të nderuar e mikpritës në shtëpinë e tij, ku jeton me gruan dhe me të dashurin e gruas. Apartamenti i tyre është një guackë

Nën hijen e një molle
U ulëm të dy.

Shikim mbi shikim,
palosa
Shtresë – shtresë

“Yjet e largët, në kulmin e ndriçimit, janë të padukshëm. Drita e tyre vjen në tokë, pasi janë shuar e kthyer në pluhur kozmik,

Lulin e Vocërr të kohës së Migjenit
në çdo rrugë e lagje me shokë e kemi,
"Poemën e mjerimit" ua mëson jeta,