Trioja Berisha-Rama-Nano - ''Gogoli Rama''

04. 06. 2009 nga Astrit Vorpsi

Qyshkur Rama u çfaq nëpër rrugët e Tiranës mbas kthimit nga Parisi, gjumi i Saliut njeh një çrregullim deri në prishje totale. Trajektorja që e pasqyron këtë ecuri të pagjumësisë së Berishës është një vektor që niset nga zero në një kënd 45 gradë me përparim të pandërprerë ngjitës i pasqyruar më së miri nga rritja e thirrjeve ngjirëse, sharjeve të tij në adresë të Ramës.

Në fillim e morën ardhjen e Ramës si ajo pudra që merret në fytyrë lehtë lehtë për të mbushur vijëzat e moshës së rritur të PS-së në kuadër të kozmetikës kujdesmadhe.

Kjo vendosje e Ramës në kabinetin e qeverisë socialiste fillimisht kishte nuanca shpotitëse nga Fatosi ndaj Saliut dhe ky ishte prapamendimi i Nanos si sfidë ndaj kundërshtarit të tij. Shkrimet e mëparshme publicistike të ramës e kishin turbulluar nga pak Berishën kur ishte president. Rama nuk kishte ndonjë funksion zyrtar në shtet dhe trajtohej si zog i lire, por konstatimet e tij për lidershipin Berisha ishin tepër të sakta, hapëse sysh për masën e zgjedhësve shqiptarë. Kontakte institucionale me qarqet diplomatike nuk kishte dhe konstatimet dërrmuese karakteriale që jepte në shkrimet për presidentin Berisha influenconin në vetëdijet e njerëzve që i lexonin si ai uji i ftohët në fytyrën e një të sapozgjuari nga gjumi i thellë.

Në këtë periudhë shkrimesh që zgjonin ndërgjegjen e njerëzve Berisha mendoi t’i jepte një mësim këtij rrebeli që me kritikat e tij në shtyp i zbehte shkëlqimin prijësit të demokracisë. Një rrahje vënçe nga trimat e Berishës dhe Rama përfundoi në spital.Nga burime shumë konfidenciale mësohet se kirurgu që po merrej me Ramën i thotë më pas kur gjëndja u përmirësua: “ Kockat e kafkës duhet t’i kesh shumë të forta, si koracë metalike, se me ato goditje që ke pësuar ti do ishe harruar nga kjo botë”. Ndërsa komisari i policisë që i shkoi Ramës gjatë proçesit të kqyrjes dhe investigimit i deklaroi: “E shikon sa e butë është demokracia e Berishës, se po të ishte koha e Enverit do të të kishin zhdukur me një plumb prapa qafe”.

Nano mori Ramën si me gjysëm shaka pranë ambjentit të tij qeverisës, megjithëse simptomat e një qëndrimi origjinal në shoqëri dhe thyes kornizash të vjetëruara Rama i kish dhënë me kohë. Në fillim Nano nuk ka shpresuar seriozisht në mbarështimin e reputacionit të Ramës. Nuk e priste që të ishte kaq këmbëngulës dhe punë bitisur në qëllimin e tij për të materializuar me vepra ato që kish thënë e vazhdonte të projektonte me fjalë në rritje e sipër. E maste Ramën dhe bashkëpunëtorët e tij me kutin e stilit të punëve që ndiqte vet – lagu sot e rruhu mot. Në caktimin e Ramës si Ministër kulture dhe zgjedhjen e tij më pas si kryetar bashkie i Tiranës, Nano mendoi se do e kishte Ramën ogiçin e tij në performancën e frymës së re reformuese që donte të tregonte në sytë e popullit.

Berisha në opozitë shikonte që po ngrihej ylli i Ramës jo vetëm në hapsirën e majtë, por po fillonte të bënte për vete edhe ata të djathtë që u besonin veprave dhe jo fjalëve. Nga ky moment e kuptoi mirë, prirja e tij pushtet mbajtëse me thonj e me dhëmbë nuk e gënjeu, e bindi se tani e tutje do kishte të bënte me vetëm një kundërshtar të denjë për t’u ndeshur. Këtu fillon dhe vazhdon drama e tmerrit deri në marrëzi që Edi Rama i shkakton Sali Berishës. Jo vetëm Berishën nuk e zë gjumi prej merakut Rama, por edhe kur i drobitur endet në ndonjë orë gjumë i çfaqet në ëndërr Rama dhe Gërdeci. Kaq është sëmurur nga sindroma Rama sa edhe bashkëpuntorët e tij më të afërt janë infektuar në atë masë sa gdhihen e ngrysen duke belbëzuar emrin e kryebashkiakut nën efektin e gogolit Rama. Nuk duan t’ja dinë për të tjerët në PS, i vetmi që ua ha shpirtin me produktivitetin e punëve është Rama dhe këtë fakt tronditës e manifestojnë me efekt të kundërt dëmtues ndaj vetes.

Sikur Berisha të merrej më pak me Ramën, sikur t’a shante më pak, t’a përmendëte më pak përpara mediave, sikur t’a sillte më pak në mendjet e njerzve, me bindje them se do i kishte sjellë më shumë shërbim elektoral vetes. Nuk dyshoj se ndonjë sinjal këshillues i tillë mund t’i ketë shkuar por, a mund të mendohet nga aq sa na kanë parë sytë se dikush tjetër mund të mendojë dhe zgjidh më drejtë problemet sesa Doktori i PD-së!.

Tempin luftënxitës e vëllavrasës të fjalimeve nuk do e kishte, do ishte më njerëzor dhe do ishte më unifikues në veprimet e tij për gjithë shqiptarët, ndryshe nga sa duket dhe vepron realisht, me pasoja të ndjeshme ndarjeje - o ji me mua, përndryshe je armiku im. Mungesën e rezultateve reale të punës Berisha me të gjithë arsenaline tij fizik, mendor e financiar, mundohet ta kompensojë me metodën - sulmi është mbrojtja më e mirë. Ka shkuar deri në atë nivel sa nuk dallon dot më kufijtë e limiteve njerëzore. Kur punët Berishës i shkojnë kaq mbarë sa thotë nëpër mitingje e mbledhje qeverie atëhere, faktet kokëforta flasin vet shumë më tepër sesa fjalët autolavdëruese, thonë njerzit në biseda me njeri tjetrin.

Po të merrej më pak me Ramën do u tregonte simpatizantëve të tij dhe popullit se, në krye të ekzekutivit më shumë preokupim ka për zbatimin realisht të programit e premtimeve të artikuluara gjatë fushatës së mëparshme sesa çfaqjen e papërmbajtëshme të simptomave të sindromës “gogol” Rama.

Në raport me Ramën veçanërisht Berisha e pastaj edhe Nanua, vuajnë një maraz të pakorigjueshëm. Berisha sekretar organizate i regjur dhe Nanua burokrat partie i thekur ndihen jashtëzakonisht keq përpara Ramës që, nuk e ka këtë “privilegj” të djeshëm të diktaturës dhe sot ves të shpifur të kohës demokratike. Thellë me shpirt heq Berisha dhe çfarë nuk do jepte që t’a fshinte nga kujtesa popullore këtë fakt. Zemrën copë ia bëri korespondentja e BBC-së gjatë intervistës në Londër kur e pyeste: A keni qënë komunist, sekretar partie, zoti kryeministër? Dhe Berisha zemërplasur, fytyrë dalet boje i përsëriste tre herë të njëjtën përgjigje, jo, jo, jo, no, no, no..

Permalink